De erfenis van een migrant

Zakdoekjes.

 

Die haal ik tevoorschijn als ik naar het programma De Erfgenaam kijkt. Want wie wordt niet geraakt als een onbemiddelde Indonesische familie 55.000 euro als erfenis krijgt. Volledig onverwachts, uit het niets. 

 

De tranen van geluk van het nichtje van de overledene Sapikja Astamun raken mij deep. Ineens 9.200 euro in je schoot geworpen krijgen, terwijl je slechts 20 euro per 3 maanden verdient, is een immens cadeau. Deze erfenis is beslist goed terechtgekomen.

 

‘Dit verhaal is meer een uitzondering, dan regel, want alleenstaanden van buitenlandse komaf hebben hun schaapjes vaak niet op het droge’ - denk ik als Ruben het programma afsluit. 

 

Ik heb namelijk altijd zakdoekjes in mijn tas. Die horen erbij, want ik wikkel tenslotte nalatenschappen af. Ook nalatenschappen met een internationaal karakter. Altijd gedoe, want de erflater heeft het vaak niet goed geregeld. Dan kan ik mijn tranen de vrije loop laten, want ik voel behoorlijk met de nabestaanden mee. 

De Erfgenaam levert zijn uitkering in

 

Het is al twee weken dat ik er van geniet. En er komen nog meer boeiende verhalen bij.

 

In het RTL4 programma De Erfgenaam gaat Ruben Nicolai op zoek naar de erfgenamen van onbeheerde nalatenschappen. 'Prima uitgangspunt voor een tv-programma dat - volgens de journaliste Angela de Jong - een uitstekende mix is van Verborgen Verleden, Spoorlos en Miljoenenjacht.' En wie houdt daar niet van?

Ruben Nicolai speurt naar de erfgenamen, samen met mijn collega en erfgenamenonderzoeker Klaas Zondervan. Want op dit moment is er circa 100 miljoen euro in de staatskas, waar geen erfgenamen zich voor gemeld hebben. De grootste erfenis die nog op iemand staat te wachten is iets meer dan 230.000 euro! Ook de kelders van het ministerie van Financiën zijn vol met foto's, sieraden en persoonlijk spulletjes. Zelden wordt er iets opgehaald. 

Vergeten erfenissen.

Een opgeruimd huis, een opgeruimd leven

Ik kom zijn huis binnen, een appartement op driehoog in de sjieke wijk van Amsterdam. Ik kom hier voor het eerst. Het is donker, niemand is er en dat voelt erg ongemakkelijk. Ik wist dat ik vanuit de gang rechts af de woonkamer in zou komen. Want daar ligt wat ik zoek. Tenminste dat hebben ze me verteld.  

Toen ik net de woonkamer in wilde lopen, struikel ik over een paar gympen en een sporttas die bij de deur stonden en val hard tegen een vouwfiets aan. Ik voel pijn in mijn kleine teen en in mijn duim en roep 'au'. 'Wie zet nou zijn fiets zo midden in de gang? Ruimen mensen hun spullen niet op na het sporten?'

Ik kom overeind en zoek een lichtknop op. Het is niet daar waar het normaliter te vinden is. Voorzichtig raak ik de muren aan met mijn rechterhand, zoekend naar het lichtpunt. En ja, daar is het. Net boven mijn hoofd.

Mondkapjes snoeren mijn mond dicht

Het is 6 uur in de ochtend. Ik ben klaarwakker. Ik douche en kleed me aan.

Door de warmte heb ik moeite met slapen sinds ik gearriveerd ben. Mijn enkels zijn dik, mijn bloeddruk is laag en ik voel me telkens zwak en misselijk. 

Ik doe een dunne, okergele jurk aan. Die heb ik gisteren klaargelegd, omdat het vandaag 35 graden zou zijn. Dat is voor deze miljoenenstad een ramp.

Ik ben binnen no time klaar om mijn verplichtingen buitenshuis af te ronden voor een uur of 8, want daarna is 'binnen zijn en vooral binnen blijven' de enige remedie tegen de warmte.

Ik zie mama nog slapen, in haar kleine slaapkamer van twee-bij-twee. Met slechts een onderbroek en beha aan. Haar gezicht is nat van het zweet en ze ademt zwaar en onregelmatig. Ze is 85, maar nog altijd een vechter en doorzetter. Wat er ook gebeurt.